Sant'Andrea ad Amalfi

Affacciata sul golfo di Salerno, a sud della penisola sorrentina, la Costiera Amalfitana è un tratto di costa in cui natura e storia si mescolano dando luogo ad un connubio tanto unico quanto prezioso.

Nel 1997 l’Unesco ha deciso di includere questo tratto di costa nella propria lista dei Patrimoni dell’Umanità in quanto esempio di paesaggio mediterraneo con eccezionali valori culturali e paesaggistici derivanti dalla sua topografia ed evoluzione storica.

Με θέα στον κόλπο του Σαλέρνο, νότια της χερσονήσου του Σορρέντο, η Αμάλφη βρίσκεται σε μια ακτογραμμή όπου η φύση και η ιστορία συνδυάζονται δημιουργώντας έναν συνδυασμό τόσο μοναδικό όσο και πολύτιμο.

Το 1997 η Ουνέσκο αποφάσισε να συμπεριλάβει αυτή την παραλιακή ζώνη στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ως παράδειγμα μεσογειακού τοπίου με εξαιρετικές πολιτιστικές και τοπικές αξίες, που απορρέουν από την τοπογραφία και την ιστορική της εξέλιξη.

La cattedrale di Sant'Andrea si trova ad Amalfi in piazza Duomo, nel centro della città.

La cripta, edificata sulla tomba del santo patrono, è adornata da pregevoli affreschi, il maggiore dei quali rappresenta l'arrivo del corpo di Sant'Andrea nella cattedrale di Amalfi.

Sull'altare si trovano la statua bronzea di Sant'Andrea di Michelangelo Naccherino, quella marmorea di San Lorenzo di Pietro Bernini, padre di Gian Lorenzo e quella di Santo Stefano di uno scultore locale.

Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ανδρέα βρίσκεται στην Αμάλφη στην Πλατεία του Καθεδρικού [Πιάτσα Ντουόμο], στο κέντρο της πόλης.

Η κρύπτη, χτισμένη πάνω στον τάφο του πολιούχου, κοσμείται με πολύτιμες τοιχογραφίες, η μεγαλύτερη από τις οποίες αναπαριστά την άφιξη του σκηνώματος του Αγίου Ανδρέα στον καθεδρικό ναό της Αμάλφης.

Στην αγία τράπεζα ο βρίσκονται το χάλκινο άγαλμα του Αγίου Ανδρέα, έργο του Μικελάντζελο Νακκερίνο, το μαρμάρινο άγαλμα του Αγίου Λαυρεντίου, έργο του Πιέτρο Μπερνίνι, πατέρα του Τζαν Λορέντσο, και το άγαλμα του Αγίου Στεφάνου, έργο γλύπτη της περιοχής.

Vesti la giubba

La più famosa aria dell'opera lirica in due atti «I Pagliacci» su libretto e musica di Ruggero Leoncavallo.

L'aria la canta alla fine del primo atto Canio, che si prepara per la commedia nel ruolo di Pagliaccio, anche se ha appena scoperto il tradimento della moglie Nedda. Quest'aria rappresenta il concetto di "clown tragico", che sostiene il suo ruolo comico senza mostrare alcun turbamento, ma che interiormente vive un dramma personale. [FONTE]

Recitar!... mentre preso dal delirio,
non so più quel che dico e quel che faccio!
Eppur.... è d'uopo... sforzati!
Bah! se' tu forse un uom?
Tu se' Pagliaccio!

Vesti la giubba e la faccia infarina.
La gente paga, e rider vuole qua.
E se Arlecchin t'invola Colombina,
ridi, Pagliaccio... e ognun applaudirà!
Tramuta in lazzi lo spasmo ed il pianto;
in una smorfia il singhiozzo e 'l dolor...

Ridi, Pagliaccio, sul tuo amore infranto!
Ridi del duol che t'avvelena il cor!

[il libretto originale del 1892]

La registrazione discografica di Enrico Caruso, eseguita in tre versioni (1902, 1904 e 1907), è stato il primo disco ad aver superato il milione di copie vendute [FONTE].

CITAZIONI DELL'ARIA IN FILM E CANZONI

• I Queen nel brano It's a Hard Life [È una dura vita] del 1984. 

• Brian De Palma nel film The Untouchables [Gli intoccabili] del 1987.

I Pagliacci a Patrasso

Η όπερα του Ρουτζέρο Λεονκαβάλλο (Ruggero Leoncavallo) «Οι Παλιάτσοι» («I Pagliacci») ανεβαίνει από την Όπερα της βαλίτσας στο Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών αυτή την Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015, στις 20:00, με υπέρτιτλους στα ελληνικά. 

Θα είναι ελεύθερη η είσοδος, με δελτία προτεραιότητας. Περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ.

La mia estate

Compito scritto della studentessa d'italiano Vassilikì Siriopulu (livello A1+).

Può sembrare strano, ma questa estate purtroppo non ho fatto molte cose, perché non ho avuto molto tempo libero. Alcuni fine settimana sono andata a fare delle passeggiate in montagna, dove ho una casa. Amo la natura e quando vado in montagna dimentico tutti i miei problemi della giornata e mi riposo. Tutti gli altri giorni ho passato le vacanze al mare vicino a Patrasso. I giorni sono stati perfetti : mare splendido, pieno di pesci e di tante meraviglie, con tante conchiglie di colori molto diversi. Il mio giorno preferito dell'estate è stato il Ferragosto. Sono andata all'isola di Zante. Quel giorno ho incontrato anche i miei vecchi amici, ho girato l'isola e tutte le sue spiagge e ho fatto esplorazioni con la mia nuova maschera subacquea. Poi era già l'ora di tornare a casa e continuare lo studio. Ah... il tempo purtroppo è passato molto velocemente!

Andrea apostolo di Panayotis Kanellòpulos

Icona di Fòtios Kòntoglu

Ὁ δεσπότης Θωμᾶς Παλαιολόγος, πρίν μποῦν οἱ Τοῦρκοι στήν ἀγαπημένη μου Πάτρα, εἶχε μιά καλή καί ἱερή ἔμπνευση. Πῆρε ἀπό τό ναό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου τήν ἱερή κάρα τοῦ Πρωτοκλήτου. Ἔτσι, φεύγοντας ἀπό τήν Πελοπόννησο γιά τήν Κέρκυρα, κι’ ἀπό τήν Κέρκυρα γιά τόν Ἀγκῶνα τῆς Ἰταλίας, τήν πῆρε μαζί του. Δέν ἔπρεπε ἡ κεφαλή τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέου - τοῦ σιωπηλοῦ, ὅπως θέλω ἀκόμα καί σήμερα νά τόν φαντάζομαι - νά πέσει στά χέρια τῶν Τούρκων.

Panayotis Kanellòpulos
Sono nato nel millequattrocentodue
vol. II, Atene 1957, p. 562

Il despota Tommaso Paleologo, prima che i Turchi invasero la mia cara Patrasso, ebbe un’idea sacrosanta. Prese dalla Chiesa di Sant’Andrea il sacro capo del Protocleto (Primo chiamato). Così, partendo dal Peloponneso per il Corfù, e dal Corfù per Ancona dell’Italia, lo prese con sé. Non dovette il capo di Andrea apostolo – il silezioso, come lo voglio ancora oggi immaginare – cadere nelle mani dei Turchi.

Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει

Cesare deve morire è un film dei fratelli Paolo e Vittorio Taviani, che ha vinto l'Orso d'oro al 62esimo Festival internazionale del cinema di Berlino (2012). 

O Καίσαρας πρέπει να πεθάνει είναι μία ταινία των αδελφών Ταβιάνι, η οποία απέσπασε τη Χρυσή Άρκτο στο 62^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Βερολίνο (2012).

 Da quando ho conosciuto l'arte, questa cella è diventata una prigione

Teatro del carcere di Rebibbia. La rappresentazione di Giulio Cesare di Shakespeare ha fine fra gli applausi. È un successo. Le luci si abbassano sugli attori tornati carcerati. Vengono scortati e chiusi nelle loro celle. 

Θέατρο των φυλακών της Ρεμπίμπια. Πέφτει η αυλαία της παράστασης Ιούλιος Καίσαρας του Σαίξπηρ μέσα σε χειροκροτήματα. Στέφθηκε με επιτυχία. Τα φώτα χαμηλώνουν πάνω στους ηθοποιούς, καθώς αυτοί απομακρύνονται για να ξαναγίνουν κρατούμενοι. Συνοδευόμενοι, κλείνονται πάλι στα κελιά τους. 

Anche Cassio, uno dei protagonisti, uno dei più bravi. Sono molti anni che è entrato in carcere, ma stanotte la cella gli appare diversa, ostile. Resta immobile. Poi si volta, cerca l'occhio della macchina da presa. Ci dice: «da quando ho conosciuto l'arte, questa cella è diventata una prigione».

Το ίδιο και ο Κάσσιος, ένας εκ των πρωταγωνιστών, από τους πιο ταλαντούχους. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που πέρασε την πύλη της φυλακής, μα απόψε το κελί τού φαίνεται διαφορετικό, εχθρικό. Μένει ακίνητος. Στη συνέχεια γυρνά, ψάχνει το μάτι του κινηματογραφικού φακού. Μας λέει: «απ' όταν γνώρισα την τέχνη, αυτό το κελί έγινε φυλακή».

 

Απ' όταν γνώρισα την τέχνη, αυτό το κελί έγινε φυλακή

Η μεταφράσεις στα ελληνικά έγιναν από την Effie Togia.
Η ταινία θα προβληθεί από την Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας την προσεχή Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2014.

Al momento giusto («Locke»)

Ο Ivan Locke έχει δουλέψει σκληρα για να χτίσει τη ζωή του. Έχει την τέλεια οικογένεια: δυο γιους και μια σύζυγο που τον περιμένουν για να απολαύσουν μαζί έναν αγώνα στην τηλεόραση. Έχει μια δουλειά που άγαπα και την όποια εκτελεί με δεξιότητα μοναδική. Κατά τη διάρκεια αυτής της νύχτας, όμως, η ζώη του καταρρέει πάνω του. Την παραμονή της πιο μεγάλης επαγγελματικής πρόκλησης της σταδιοδρομίας του, ενός μοναδικού στα χρονικά χυσίματος σκυροδέματος, ο Λοκ αποφασίζει να τα αφήσει όλα πίσω του και να αναλάβει όλες τις ευθύνες εκείνου που υπήρξε η πιο παράλογη πράξη της ύπαρξής του. [ελληνική μετάφραση της Trissò Th.]

Ivan Locke ha lavorato sodo per costruirsi la sua vita. Ha la famiglia perfetta, due figli  e una moglie che l’aspettano per la partita da gustare insieme in tv. Ha un lavoro che ama e per cui ha un’abilità unica. Ma nella notte in corso quella vita gli crolla addosso. Alla vigilia della sfida più grande di tutta la sua carriera, una colata storica di calcestruzzo, Locke decide di lasciarsi tutto alle spalle per assumersi tutte le responsabilità di quello che forse è stato l’unico atto irrazionale della sua esistenza.

 

Η ταινία προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο «Σε λάθος χρόνο». Δεν μπορώ να φανταστώ πιο λαθεμένη επιλογή. Ο χρόνος που αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας είναι πάντα ο σωστός χρόνος.

Il film è stato portato sul grande schermo in Grecia dal titolo «Al momento sbagliato». Non riesco a immaginare una scelta meno riuscita. Il momento in cui ci prendiamo le nostre responsabilità è sempre il momento giusto.

Ο ήρωας έχει πάρει την απόφασή του: δεν θα πει ψέματα σε κανέναν, [...] γιατί είναι αποφασισμένος καθαρά και ξάστερα να αναλάβει την ευθύνη του [...]. Εχει λάβει την απόφασή του και δεν τον νοιάζει αν θα τον αγαπήσουν ή θα τον μισήσουν γι’ αυτήν.

L’eroe ha preso la sua decisione: non mentirà a nessuno [...] perché ha deciso chiaro e tondo di assumersi le sue responsabilità [...]. Ha preso la sua decisione e non gli importa se lo ameranno o lo odieranno per questa.

 

Κριτική παρουσίαση από τον Σταύρο Ζουμπουλάκη.

Η ταινία θα προβληθεί από την Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας την προσεχή Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2014.

Cinquantesimo anniversario

La cerimonia di restituzione alla città di Patrasso della reliquia del capo dell’Apostolo Andrea in Piazza dei tre alleati [Platía trión simáchon] il 26 settembre 1964.

Da sinistra: Il metropolita di Patrasso Constantinos, il vescovo francese Martin, il cardinale Bea, il cardinale Willebrands e il conoscitore della lingua greca padre Duprey.

Una foto storica dalla visita privata di Nicodemo I di Patrasso ad Amalfi (1995)

Δημοσιεύουμε σήμερα μια ιστορική φωτογραφία, που συνδέει την πόλη μας με την ιταλική Αμάλφη. Συνδετικό κρίκο ανάμεσα τους αποτελεί ο πολιούχος αμφοτέρων Απόστολος Ανδρέας.

 

Στην Πάτρα, τόπο μαρτυρίου του Αποστόλου, φυλάσσονται ο Σταυρός και η Κάρα του. Στην κρύπτη του καθεδρικού ναού της Αμάλφης, αφιερωμένου στον Άγιο Ανδρέα, φυλάσσεται τμήμα των λειψάνων του, που μετακομίστηκε εκεί από την Κωνσταντινούπολη, το 1208, μετά την άλωσή της από τους Σταυροφόρους. Αντικείμενο μεγάλου σεβασμού αποτελεί η ελαιώδης ουσία που μαρτυρείται ότι ρέει εκ των λειψάνων (για πρώτη φορά στις 29 Νοεμβρίου 1304) και η οποία αποκαλείται «la Manna di Sant’Andrea» [το μάννα του Αγίου Ανδρέα]. 

Ας σημειωθεί, για την καλύτερη ανάγνωση της φωτογραφίας, ότι η λειψανοθήκη του Αγίου Ανδρέα βρίσκεται θαμμένη κάτω από το ιερό βήμα της κρύπτης του καθεδρικού ναού της Αμάλφης, σε άγνωστο βάθος. Πάνω από αυτό έχει ανοιχτεί φρεάτιο [pozzetto], καλυμμένο από πλάκες αργύρου [piatti argentei], από τις οποίες κρέμεται η φιάλη [ampolla] συλλογής του μάννα. 

H φωτογραφία περιέχεται στο φωτογραφικό επίμετρο του βιβλίου του π. Andrea Colavolpe, Amalfi e il suo Apostolo [Η Αμάλφη και ο Απόστολός της], εκδόσεις De Luca, Σαλέρνο 2001. 

6 Οκτωβρίου 1995: σε ιδιωτική επίσκεψη στον καθεδρικό ναό, ο σεβ. επίσκοπος Νικόλαος Νικόδημος Βαλληνδράς, μητροπολίτης Πατρών, προσκυνεί τον τάφο του Αποστόλου και  δίνει στη συνοδεία του να ασπαστεί τις ασημένιες πλάκες που καλύπτουν το φρεάτιο.